... Pieszczoto ma, jedyna,
Piękna, niepowtarzalna,
Wielkiej rozkoszy pryma,
Cudna, lecz czy realna?
 Istniejesz w wyobraźni?
 Jesteś rzeczywistością?
 Dotykam cię w mej jaźni,
 Czy też nierealnością?
Me serce gra dla zjawy,
Czy istoty z krwi, kości?
To fortuny zabawy
I kpiny z realności?
 Cóż jest tą realnością:
 Nadzieja, cień, pragnienie?
 Czy w ogóle jest realność,
 Czy tylko jest marzenie?
Czuję cię, kiedy jesteś;
Czuję też, gdy cię nie ma;
Wciąż czuję cię – więc jesteś;
Bez czucia czasu nie ma.
 Jesteś mym pożądaniem,
 Czuję cię mą twardością.
 Jesteś mym miłowaniem,
 Czuję cię mą miłością.
Dla ciebie chcę być duży
I twardy tak jak skała,
By rozkosz twojej „róży”
Wciąż wrzała i kipiała.
 By, chociaż w części była
 Tak wartka jak strumienia;
 By moja żądza piła
 Z twych „źródeł upojenia”.
By rosa „róży” twojej
Spływała potokami;
Bym mógł rozkoszy swojej
Dopełnić w niej ustami.
 Strumyki moje, twoje
 Z dwóch źródeł: z nas się sączą.
 W miłosnym uniesieniu
 We wspólny niech się złączą.

< Poprzednia		Następna >