Pieprzę Śmierć aż do żywego orgazmu...

Blada, pachniała naftaliną, zbutwiałą szafą, w której
wiesza się czas na czas nieużywania.
Z policzkami jakby zapadała noc
opadła.

Silne sine wargi przygryzała, malując je gryzmolącym językiem.

Zardzewiałe sprężynowe łóżko z mosiężnymi kulasami na czarnych kolumnach wyło.

Leżała na wznak, dając mi znak, abym przed nią uklęknął.

Krucze włosy powbijane w zagłodzone łono dopuściły dłonie
penetrujące w nich namiastki ciepła.
Sztywny trup penisa utonął w czeluści  z braku powietrza.
Rozciął go na dwoje ruch w tył i przód skalany skazą nieskazitelnie ostrą.

Próbowałem udobruchać tę śmierć.
Świece syczały, obok mamrotał ciśnięty o ścianę cień,
za kotarą opluwał szyby deszcz dusz parami pukających o parapet.

Usiadła okrutnym okrakiem,
okryła energiczne zaangażowanie obojętnym prześcieradłem i wykonała
dance macabre, aż wyblakłem i stałem się ścianą
białą, z oderwanym od istnienia tynkiem i grzybem od wilgoci.

Wycisnęła ze mnie ciśnienia – nieustającym, wyrafinowanym tańcem i
zabłądziła do łazienki.
W białej trumnie bulgoczących z bólu bąbelków opłukiwała się,
wypychając do pokoju grobową ciszę westchnień.

Zasnąłem ze splecionymi na brzuchu palcami, oplecionymi różańcem białych
ptaków róż.

Nie każdy może śmierć mieć.

Może jeszcze wróci?
A nuż.

< Poprzednia		Następna >